จรัล ตอนที่ 5 : แด่ดอกไม้ของฉันด้วยงานศพ (อันยา โพธิวัฒน์)

ปี 2526 ฉันรู้จักบุรุษหนึ่ง เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงและนักดนตรี อยู่ในร่างเดียวกัน บางคนเรียกเขาว่า “กวี” แต่กวีบางคนเรียกเขา “คีตกวี” 

ต่อตัวฉันเขาคือ “ดอกไม้” – ดอกไม้ดอกเดียวของฉัน “ตัวโน้ตทุกตัวอยู่ในตัวบุรุษนี้”

ฉันเชื่อและจะเชื่อตลอดไป ดั่งลมหายใจที่ดอกไม้ดอกเดียวของฉันกลั่นกรองร้อยเรียงบทเพลงแสนนุ่มนวลอ่อนโยน เพื่อขับกล่อมโลก เพื่อแผ่นน้ำหนังดินของแดนเหนือ เพื่อจิตวิญญาณตะวันออกแห่งหัวใจทุกดวงที่ยึดครองความงดงามแห่งเงาร่าง จากอดีตอันหวานชื่น คุณรู้ โลกก็รู้ และตระหนัก

ดอกไม้ดอกเดียวบนโลกของฉันรักดนตรี เครื่องดนตรีที่เขารักนักหนาคือ “กีตาร์” ชิ้นส่วนของไม้ในรูปลักษณ์อันงดงามจากโครงร่างที่แสนวิเศษดั่งเรือนร่างหญิงสาวซึ่งถูกประดิษฐ์ขึ้นด้วยน้ำมือมนุษย์ และเมื่อแต่งแต้มมันด้วยเหล็กและสายเส้นลวดอันบอบบาง ก็อาจส่งเสียงแสดงอารมณ์หรือความรู้สึกได้ ดอกไม้ดอกเดียวบนโลกของฉันเป็นนักกีตาร์ เป็นนักร้องแสนดี เป็นนักแต่งเพลงแสนวิเศษ คุณรู้ โลกก็รู้ และตระหนัก

เขาเป็นนักกีต้าร์ที่มีวิถีแห่งการใช้นิ้วเป็นของตนเอง สัมผัสเส้นสายบนเครื่องดนตรีที่ลี้ลับต่อการเรียนรู้ มันเป็นศาสตร์ชนิดหนึ่งที่ผู้เล่นเท่านั้นจะตระหนักได้ว่าจะนำทางไปสู่ทิศใด ในโลกอันลี้ลับที่เปี่ยมมนต์ขลังจากเสียงเพียงประการเดียว นี่คือสิ่งที่ฉันเรียก “ศิลปะ” และเมื่อใครสักคนดุ่มเดิมไปตามบาทวิถีที่ลี้ลับซึ่งรังสรรค์ขึ้นจากตัวตนของเขาเอง นั่นคือ “ศิลปิน”

ดอกไม้ของฉันอยู่กับฉันเนิ่นนานหลายปี นำกลิ่นหอมแสนหวานจากเสียงกังวานของกีต้าร์มาสู่ฉัน ทั้งกลางวัน กลางคืน ตลอดฤดูร้อน ฤดูฝน ฤดูหนาว ฉันคงไม่อาจมอบตำแหน่งใดในโลกให้กับเขาได้ นอกจาก “ศิลปิน”

แด่…ดอกไม้ เมื่อเสียงนุ่มแผ่วจากดนตรีของเจ้าหายไป กังวานยังสะท้อนอยู่ในความรำลึก กลิ่นหอมของกุหลาบเหลืองแสนหวานที่โรยรา ยังอ้อยอิ่งอยู่ในความรู้สึกที่มันเร่งเร้า

ดอกไม้เจ้าเอย… เจ้าเป็นดอกไม้ดอกเดียวของฉัน เมื่อกลีบของเจ้าร่วงหล่น ทับถมลงบนดิน บนฟูกของความตาย

เมื่อเธอจากไป ความรักจะปิดเปลือกตาลงและหลับสนิทในนิทรา เช่นเดียวกับร่างไร้ชีวิตซึ่งนิ่งสนิทตรงหน้าของฉัน ในห้วงแห่งนิทราของความตาย เธอยังคงงดงามเช่นเดียวกับเด็กน้อยที่น่ารัก ด้วยน้ำตาและความเงียบ ฉันกล่าวอำลาเธอ

เสาร์ 8 กันยายน 2544 ฉันไปงานศพ ไปป่าช้า ไปหาดอกไม้ดอกเดียวบนโลกของฉัน

ที่นั่น…มีงานศพ เป็นงานศพของดอกไม้ของฉัน ดอกไม้ของฉันนิ่งสงบในนิทรา อย่าลุกขึ้นมา…ได้โปรด

ฉันรู้…เธอได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบา “ฉันรักเธอ” นั่นยังไง บทเพลงที่เธอกำลังร่ำร้องและไม่เคยหยุด

นักร้องของฉัน… เธอล้มลงเพื่อฝันถึงสายรุ้ง ฉันรู้…เราจะฝันด้วยกัน ไม่มีใครจากไปไหน …ไม่มี

ความตายท้าทายต่อชีวิต ของเรา ฉันไม่ได้เป็นอะไร เธอก็ไม่เป็นอะไร

ทุกข์ โศกเศร้า และคิดถึง

อันยา โพธิวัฒน์

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *