บทกวี – รออย่างหมา

ถึงเห่าหอน ไม่เต็มเสียง ยังเพียงสู้
ถึงจะรู้ ว่าหัวเน่า ไม่เอาไหน
ถึงหมางเมิน ไม่แยแส ไม่สนใจ
ถึงยังไง ยังทนนั่ง ยังเฝ้ายาม

ใช่พันธุ์แท้ แค่พันธุ์ทาง อย่างที่รู้
ใช่หมาหมู่ ใช่หมาบ้า หมาขี้เรื้อน
นอนข้างทาง รอเศษฝัน ที่ลางเลือน
วันปีเดือน เนิ่นนานทุกข์ ซุกหน้ารอ

*30 ส.ค. 59, 13.13 น. @Early Bird

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *